Denken vanuit paralympische droom

Zwemster Chantal Molenkamp wil een voorbeeld zijn voor anderen

Door Judit de Redelijkheid

ALKMAAR - Een paar maanden na ’Londen’ heeft Chantal Molenkamp haar vizier al weer verlegd. In de komende jaren staat voor de zwemster alles in het teken van de volgende Paralympische Spelen, in 2016 in Rio de Jainero. Om haar ambities kracht bij te zetten richtte ze onlangs een stichting op.

,,In Rio wil ik de wereld laten zien wat ik kan’’, zegt de 22-jarige Alkmaarse, die door een auto-immuunziekte onder meer last heeft van ernstige vermoeidheid en krachtverlies. Op de Spelen in Engeland wist ze haar doelstelling afgelopen jaar niet te realiseren. ,,Ik ging voor een finaleplek op de vijftig meter vrije slag, maar ik eindigde in mijn serie als elfde’’, vertelt Molenkamp. ,,Best een teleurstelling. Vooral omdat er voor mijn gevoel meer ingezeten had. Wat er mis ging? Ik had heel erg last van de zenuwen. Het werd vlak voor de wedstrijd even zwart voor mijn ogen. Een soort black-out. Heel zonde.’’

Lang treurde Molenkamp niet. ,,Vijf dagen later moest ik nog een afstand zwemmen. Dus ik heb het losgelaten en ben doorgegaan. Bovendien wilde ik er ook van genieten. Ik stond wel op de Paralympische Spelen. Dat is toch een droom die uitkomt. Ik ben daar erg trots op.’’

Een hoop geld

De tegenvallende prestaties in Londen hadden een vervelende consequentie. Molenkamp – die ook op de 100 meter vrije slag als elfde aantikte in de klasse S10 – raakte haar status en dus de financiële steun van sportkoepel NOC NSF gedeeltelijk kwijt. Toch is dat voor de Alkmaarse niet de belangrijkste reden geweest om een stichting op te richten. ,,Ook met die maandelijkse bijdrage moet je er sponsors bij hebben. Anders red je het niet. Vervoerkosten, aanschaf van badkleding, hotelovernachtingen bij wedstrijden, voedingssupplementen. Dat kost een hoop geld. De afgelopen twee jaar ben ik door de Rabobank gesteund, maar dat contract is nu afgelopen. Daarom hoop ik nu nieuwe geldschieters te kunnen vinden.’’

Daarbij denkt ze niet alleen aan zichzelf. ,,Het is de bedoeling dat ik met de stichting in de toekomst ook andere gehandicapte sporters ga steunen. Er zijn sporters met talent die zich vanwege een gebrek aan geld niet verder kunnen ontwikkelen. Die zou ik graag willen ondersteunen. En ik wil ook een voorbeeld zijn. Laten zien dat je ondanks tegenslagen of beperkingen heel veel kunt bereiken. En dat je ook kunt blijven sporten.’’ Bij Molenkamp werd op haar vijftiende de diagnose Mixed Connective Tissue Disease gesteld. Maar het was voor haar geen reden bij de pakken neer te gaan zitten. ,,Ik zwom al vanaf mijn tiende en dan krijg je opeens het nieuws dat je heel ziek bent en niet meer op je oude niveau kunt blijven sporten. Toch ben ik doorgegaan. Omdat ik het zo leuk vond. Die gedrevenheid heb ik altijd gehad. Ook toen ik op het gymnasium zat ging ik daar helemaal voor. Nu veranderde er iets in mijn leven, maar mijn droom bleef. Toen ik in de Paralympische ploeg kwam merkte ik dat het toch mogelijk was om die uit te laten komen.’’

Als lid van de nationale selectie is ze fulltime met haar sport bezig. ,,Na de Spelen is het even wat rustiger geweest, maar in januari is het echte topsportleven weer begonnen. We zijn net terug van een trainingskamp in Frankrijk. Daar hebben we binnenkort ook een wedstrijd.’’ De trainingen van de Nederlandse ploeg zijn in Amersfoort. ,,Elke middag. Ik ga altijd heen en weer met de auto. Vermoeiend, ja. Maar ik heb het er allemaal voor over. Het is mooi om je op één doel te richten en elke dag bezig te zijn met iets dat je heel erg leuk vindt. Daar haal ik veel voldoening uit.’’

De eerste halte op weg naar de Paralympische Spelen is het wereldkampioenschap dat in augustus gehouden wordt in Montreal. ,,Daar moet ik me nog voor kwalificeren. Daar krijg ik in april de eerste kans voor, tijdens de Swimcup in Eindhoven.’’

,,Hoe groot de concurrentie is vind ik heel moeilijk in te schatten. Na de Spelen zijn sommige zwemsters gestopt, maar aan de andere kant zijn er ook wat nieuwe talenten bij gekomen. Qua tijden ben ik op de vijftig meter vrij de nummer acht van de wereld. Maar de marges zijn vrij klein. Dat maakt het juist leuk. Ik zie daar een mooie uitdaging in.’’

 ’Chantal is een inspiratiebron’

De handtekeningen zijn nog maar net droog en de plannen moeten nog verder worden uitgewerkt. Maar Chantal Molenkamp heeft wel al duidelijk voor ogen wat ze met haar vorige week opgerichte stichting wil. Naast financiering van haar eigen topsportcarrière hoopt ze in de toekomst ook andere talenten te steunen.

Het was die insteek die Linda van Hartingsveldt – één van de toehoorders tijdens het ’promotiepraatje’ dat Molenkamp hield op een bijeenkomst van stichting De Waaier – zo aansprak. ,,Ik vind het zo mooi dat ze niet vanuit beperkingen, maar vanuit mogelijkheden denkt’’, aldus de inwoonster van Zuid-Scharwoude. ,,Ik vind het heel knap dat iemand, in plaats van bij de pakken neer te gaan zitten, zo ver komt. Puur op wilskracht en motivatie. Veel mensen hebben dromen, maar Chantal onderneemt ook echt actie om die uit te laten komen. Ik vind haar echt een grote inspiratiebron voor anderen.’’

Samen met Peter Vonk en Leon Molenkamp – de vader van Chantal – vormt Van Hartingsveldt het bestuur van de Chantal Molenkamp Foundation. ,,Ons eerste doel is om een hoofdsponsor te vinden. Ook hopen we voor Chantal een auto te kunnen regelen waarmee ze elke dag naar Amersfoort kan rijden. Ze heeft er nu één van NOC NSF, maar die moet ze op 1 maart inleveren. En daarna gaan we verder kijken wat er nog meer mogelijk is.’’

Noordhollands Dagblad01 FEBRUARI 2013

OVERZICHT